میهن داکیومنت بزرگترین مرجع و مرکز دانلود پایان نامه (متن کامل فرمت ورد) فروش پایان نامه - خرید پایان نامه (کاردانی ، کارشناسی)همه رشته ها
حقوق اقتصاد مدیریت روانشناسی ریاضی تربیت بدنی کامپیوتر نرم افزار و سخت افزار عمران معماری برق صنایع غذایی علوم اجتماعی هنر علوم سیاسی فیزیک مکانیک حسابداری

تبلیغات کلیکی - افزایش رتبه گوگل

اگهی رایگان

مقاله ريز پردازنده ها و مشخصات آنها


کد محصول : 10001629 نوع فایل : word تعداد صفحات : 19 صفحه قیمت محصول : رایگان تعداد بازدید 953

دانلودرایگان فایل رمز فایل : m1d1629

فهرست مطالب و صفحات نخست


ريز پردازنده ها و مشخصات آنها

مغز يا موتور PC ، پردازنده يا واحد پردازشگر مركزي ( CPU )  است . CPU  وظيفه محاسبه و پردازش اطلاعات را به عهده دارد .پردازنده ، گرانترين تك عنصر سيستم مي باشد كه معمولاً قيمت آن تا چهاربرابر قيمت مادربرد مي باشد . شركت اينتل در سال 1971  پردازنده 4004 را به عنوان اولين ميكروپروسسور به دنيا عرضه نمود . امروزه اينتل هنوز در بازار پردازنده هاي PC  حرف اول را مي زند . اين بدان معنا است كه همه سيستم هاي  سازگار با PC از پردازنده هاي اينتل يا پردازنده هاي سازگار با اينتل ( محصول شركت هايي همانند AMD يا Cyrix  ) استفاده مي كنند .
غلبه اينتل بر بازار ميكروپروسسورها هميشه قابل تضمين نيست . با وجودي كه افتخار معرفي اولين پردازنده به دنيا نصيب شركت شده است . اما تا اواخر 1970 دوتا از مجرب ترين پردازنده هاي كامپيوترهاي شخصي متعلق به اين شركت نبود . كامپيوترهاي شخص متعلق به اين شركت نبود . كامپيوترهاي شخص آن زمان ، اصولاً از پردازنده هاي Z80  متعلق به شركت Zilog و پردازنده 6502 متعلق به شركت Thechnology Mos استفاده مي نمودند . پردازنده      Z80 نسخه بهبود يافته و ارزانتر پردازنده 8080  اينتل محسوب مي شود .

مشابه با روشي كه شركتهاي امروزي همانند Rise Thechnology  , IDE . Cyrix . ADM در مورد پردازنده هاي پنتيوم اينتل انجام مي دهند . گرچه در مورد پردازنده Z80  نسخه بهبود يافته مجبوبتر از نسخه اصلي بود .
پردازنده Z80  در سيستم هاي ارائه شده و در اواخر دهه 70 و اوايل دهه 80 ميلادي كه از سيستم عامل CP / M استفاده مي نموده اند . در مورد استفاده قرار گرفت . در حالي كه پردازنده 6502 به عنوان بهترين انتخاب براي استفاده در كامپيوترهاي اوليه Apple  در نظر گرفته مي شد ( قبل از مكينتاش ).
 سرنوشت هر دو شركت اينتل و مايكروسافت در  سال 1981 يعني زمانيكه شركت IBM كامپيوترهاي شخصي خود را كه مبتني بر پر8دازنده 8088 اينتل       ( با فركانس ساعت 77/ 4 مگاهرتز ) و سيستم عامل MS – DOS بود تغيير يافت . از آن زمان كه اين تصميم سرنوشت ساز گرفته شد سيستم هاي سازگار با PC از يك مجموعه از پردازنده هاي اينتل يا سازگار با اينتل استفاده مي نمايند . در بخشهاي 2بعدي اين مقاله انواع مختلف تراشه هاي پردازنده را كه در كامپيوترهاي شخصي از اولين PC   ها تا به امروز مورد استفاده قرار گرفته اند را مورد بررسي قرار خواهيم داد . اين بخشها جزئيات فني اين تراشه ها را ارائه نموده و توضيح خواهند داد كه چرا يك نوع از تراشه CPU  مي تواند كار  بيشتري را نسبت به 2تراشه ديگر دريك پريود زماني انجام دهد .
 
ريز پردازنده ها و مشخصات آنها
تاريخچه ريز پردازنده هاي قبل از كامپيوترهاي شخصي :
جالب است توجه نماييد كه ريزپردازنده ، تقريبا ده سال قبل از ظهور PC ابداع گريده . ريزپردازنده توسط شركت اينتل در سال 1971  ابداع گرديد در حالي كه PC به وسيله شركت IBM در سال 1981 وارد بازار شد  . اكنون با گذشت 21 سال از آن زمان ما هنوز از سيستم هايي مبتني بر طرح اولين PC استفاده مي نماييم . پردازنده هاي موجود  در PC  هاي امروز هنوز در بسياري از جنبه هاي با ريزپردازنده 8088 شركت اينتل كه در سال 1981  به وسيله شركت IBM  ابداع گرديد ، سازگار است .
2پردازنده4004 در پانزدهم نوامبر سال 1971 معرفي گرديد و اصولاً با سرعت ساعت 108 كيلو هرتز اجرامي2 شد . پردازنده 4004 داراي 2300 ترانزيستور بود و بر اساس تكنولوژي 10 ميكرون ساخته شد . اين بدان معناست كه هر خط ارتباطي يا ترانزيستور مي تواند حدود 10 ميكرون از ساير بخشها فاصله داشته باشد . داده ها به صورت 4 بيتي ارسال مي شدند و حداكثر حافظه قابل آدرس  دهي . فقط 640 بايت بود .
پردازنده 4004 براي استفاده در يك ماشين حساب طراحي گرديد ، اما پس از مدتي مشخص شد كه اين ريزپردازنده براي بسياري از امور ديگر به دليل قابليت برنامه ريزي آن مفيد خواهد بود .
در آوريل سال 1972 ، شركت اينتل ، پردازنده 8008 خود را كه اصولاً داراي فركانس ساعت 2000 كيلوهرتز بود به بازار عرضه نمود . پردازنده 8008 داراي 3500 ترانزيستور بود و بر اساس تكنولوژي 10 ميكرون ساخته شده بود . تغيير
بزرگ ايجاد شده در پردازنده 80082 باس داده 8 بيتي آن بود . بدان معنا كه مي توانست 8 بيت داده را در آن واحد انتقال دهد ( دو برابر تراشه قبلي ) اين تراشه همچنين مي توانست حافظه بيشتري راتا 16 كيلوبايت آدرس دهي نمايد . از اين تراشه در ابتدا در ماشين حساب هاي همه منظوره استفاده گرد8يد .
تراشه بعدي در خط توليد شركت اينتل ريز پردازنده 8080 بود كه در آوريل 1974 معرفي گشته و داراي فركانس سرعت 2 مگاهرتز بود . قدرت عملكرد اين تراشه تقريبا ده برابر ريز پردازنده 8008 بود . تراشه 8080 داراي 6000 ترانزيستور بود و بر اساس تكنولوژي 6 ميكرون ساخته شده بود . مشابه تراشه قبلي ريز پردازنده 8080 داراي يك باس داده 8 بيتي بود به طوري كه مي توانست 8 بيت داده را در آن واحدانتقال دهد . اين ريزپردازنده مي توانست تا 64 كيلوبايت حافظه را آدرس دهي نمايد .
2تراشه 8080 در واقع نقطه شروع انقلاب PC  محسوب مي شود ، زيرا اين تراشه براي اولين بار در اولين كامپيوتر شخصي معروف به Altair  مورد استفاده قرار گرفت . سيستم عامل CP / M  براي تراشه 8080 طراحي گرديد و در آن زمان شركت مايكروسافت تاسيس گرديدو اولين محصول خود را به نام مايكروسافت بيسيك براي كامپيوتر Altair معرفي نمود . اين ابزار هاي اوليه مبناي انقلاب نرم افزاري را پايه گذاري كردند به دليل آنكه هزاران برنامه براي اجرا روي اين پلات فورم نرم افزاري تهيه گرديد .
در حقيقت تراشه 8080 آنقدر محبوب شد كه از آن به صورت انبوه استفاده مي گرديد . شركتي به نام    Zilog  در اواخر سال 1975 ميلادي تاسيس گرديد كه پايه گذاران آن برخي از مهندسان شركت اينتل بودند كه در  طراحي تراشه 8080 نقش مهمي داشتند . در ماه ژولاي سال 1976 اين شركت پردازنده Z80  را كه شكل بسيار بهبود يافته ريز پردازنده 8080 محسوب مي شود  را به بازار عرضه نمود.  ريزپردازنده Z80  به لحاظ پايه هاي تراشه با ريزپردازنده 8080 سازگار نبود اما در عوض وظايفي همچون ريزپردازنده Z80  يك فوق مجموعه از دستورالعمل هاي 8080 را اجرا نمايد . همچنين داراي دستورالعمل هاي جديد و رجيستر هاي داخلي جديد بود به طوري كه نرم افزار طراحي شد براي Z80 لزوما در مدل هاي تراشه اي 8080 قابل اجرا نبود .
 فركانس ساعت تراشه Z80 در ابتدا 5/2 مگاهرتز بود و 8500 ترانزيستور را در بر دداشت . ‌( نسخه هاي بعدي تا فركانس 10 مگاهرتز ا پشتيباني نموند )
ريزپردازنده Z80 مي توانست تا 64 كيلوبايت حافظه را آدرس دهي نمايد .
شركت Radio  shack   پردازنده Z820‌‌‌ را براي اولين كامپيوتر شخصي خود به نام TRS – 80  مورد استفاده قرار داد . همچنين اين ترااشه اولين تراشه تراشه اي بود كه به وسيله بسياري ازسيستم هاي پيشرو در آن زمان مورد استفاده قرار گرفتند . ساير شركت ها نيز اين راه را در پيش گرفتند  و به زودي ريزپردازنده Z80 تبديل به يك پردازنده استانداردي براي  سيستم هايي كه سيستم عامل CP/ M   را اجراي نمودند گرديد و نرم افزار محبوب آن زمان شد .
شركت اينتل پس از ريز پردازنده 8080 ريز پردازنده 8085 را 8 در ماه مارس ساسل 1976 به بازا عرضه نمود . با وجودي كه اين ريز پردازنده چند ماه قبل از Z80 وارد بازار گرديد هرگز نتوانست محبوبيت ريز پردازنده Z80 را در سيستم هاي كامپيوتري شخصي بيايد . فركانس ساعت اين ريزپردازنده 5 مگاهرتز بود و 6500 ترانزيستور را در برداشت و همچنين براي ساخت اين تراشه از پروسه 3 ميكرون استفاده گرديد و عرض  باس داده آن 8 بيت بود. از طرف ديگر شركت MOS Thechnologis    تراشه 6502 را در سال 1976 معرفي نمود .

اين تراشه به وسيله مندسان شركت موتورولا طراحي گرديد كه روي اولين پردازنده موتولار تحقيق مي كردند  . نام اين پردازنده ، 6800 بود . ريزپردازنده 6502 يك پردازنده 8 بيتي همانند 8080 شركت اينتل هنگام معررفي آن 300 دلار بود . قيمت اين تراشه آنقدر وسوسه كننده بود كه Stive  Wozniak  از  اين تراشه در طرح هاي  pple 2 , Apple 1  استفاده نمود . اين تراشه همچنين در دستگاههاي كمودور و ساير سيستمها مورد  استفاده قرار گرفت . تراشه 6502 و اخلاف آن در بازيهاي كامپيوتري شامل NEC مورد استفاده قرار رفتند . موتورولا ، به توليد مجموعه تراشه هاي 6800 رو آورد كه مبنايي  براي خط توليد كامپيوترهاي اپل مكينتاش گرديدند  امروزه اين سيستم ها  از تراشه Power PC استفاده مي نمايند .
همه اين تراشه هاي قبلي در واقع مراحل مختلف  بكارگيري ريزپردازنده ها دراولين كامپيوترهاي شخصي بودند  . اينتل درژوئن سال 1978 ميلادي ريز پردازنده 8086 را به بازار معرفي نمود . تراشه 8086 مجموعه دستور العمل X86 را به همراه داشت كه هنوز تراشه  هاي سازگار با X86  همانند پنتيوم 4 يا سازگار  با آن هستند . يك بهبود قابل توجه در تراشه هاي قبلي ريز پردازنده 8086 ( يك طرح 16 بيتي كامل با رجيستر هاي داخلي 16 بيتي و يك باس داده 16 بيتي )   بود.
اين بدان معنا است كه اين تراشه مي توانست روي اعداد 16 بيتي به طور داخلي اجرا گشته و همچنين 16 بيت  داده را به طور همزمان به خارج و داخل تراشه ، انتقال دهد . ريز پردازنده 8086 ، 29 ترانزيستور را در بر داشت و داراي فركانس ساعت 5 مگاهرتز بود . اين تراشه همچنين از آدرس دهي 20 بيتي استفاده       مي نمود به طوري كه ميتوانست مستقيما يك مگابايت حافظه را آدرس دهي نمايد . با وجودي كه مستقيما با مدلهاي قبلي سازگار نبود ، دستور العمل هاي 8086 و زبان مورد استفاده در آن ، خيلي مشابه با برنامه هاي قديمي تر PC بود . با وجودي كه ريز پردازنده 8086 در تاريخ ريز پردازنده اهميت بالايي دارد اما در زمان خودش يك ريزپردازنده گران محسوب مي شد . مهمتر اين كه تراشه به يك پشتيباني طراحي بورد و تراشه 16 بيتي گرانقيمت نياز داشت .به منظور كمك در كاهش قيمت اين تراشه در سال 1979 شركت اينتل يك نسخه ساده شده از 8086 را به نام  8080 به بازار عرضه نمود .
پردازنده 8088 از همان هسته داخلي 8086 و همان رجيسترهاي 16 بيتي و قابليت 1 مگابايت آدرس دهي حافظه بهره گيري نمود . اما باس داده خارجي آن به 8 بيت كاهش يافت. اين مساله امكان داد كه از مادربوردهاي ارزانقيمت تر استفاده گردد به همين دليل بود كه شركت IBM از تراشه 8088 در اولين كامپيوتر PC خود استفاده نمود .
اين تصميم به چند لحاظ روي تاريخ كامپيوترهاي شخصي  تاثير بسيار مهمي را گذاشت . پردازنده 8088 به طور كامل با 8086 سازگاري نرم افزاري داست . بنابر اين مي توانست نرم افزارهاي  16 بيتي را اجرا نمايد همچنين از آنجا كه مجموعه دستور العمل آن خيلي مشابه  با مدل هاي  قبلي يعني 8085 و 8080 بود . برنامه هاي تهيه شده براي اين تراشه هاي قديمي تر سريعا و به سادگي قابل  اجرا روي اين تراشه بود . اين مساله باعث شد تا يك كتابخانه بزرگ از برنامه ها سريعاً براي IBM PC  تهيه گشته و كمك نمود تا موفقيت بزرگي در اين زمينه حاصل شود.
از برخي جنبه ها موفقيت PC و معماري اينتل ،‌رشد كامپيوتر شخصي رامحدود نموده است .
 از جنبه هاي ديگر اين موفقيت سبب گرديد تا تعداد بسيار زيادي از برنامه ها ، لوازم جانبي و سيستم نرم افزاري توسعه يافته و PC تبديل به يك استاندارد صنعتي گرديد . پردازنده 8088 كه در اولين PC مورد استفاده قرار گرفت نزديك به 30000 ترانزيستور داشت و داراي فركانس ساعت 5 مگاهرتز   بود . شركت اينتل يك نسخه از ريزپردازنده پنتيوم III زئون را با دو مگابايت حافظه كاشه روي تراشه و 140 ميليون ترانزيستور عرضه نمود . همچنين اين شركت پردازنده هايي را با سرعت بيش از 2 گيگاهرتز به بازار عرضه نموده است و البته شركت AMD  فاصله چنداني با آن ندارد .
اين پيشرفت متوقف نمي شود  زيرا مطابق با قانون مورهر 5/1 تا 2 سال يك بار تعداد ترانزيستور روي ريزپردازنده ها دو برابر مي گردد .

مشخصه هاي پردازنده
در بحث پردازنده ها اغلب از مشخصه هاي بسيار متنوعي نام برده مي شود. در ادامه اين مقاله به بررسي برخي از اين مشخصه ها شامل باس داده . باس آدرس و سرعت CPU مي پردازيم .
پردازنده ها را مي توان به وسيله دوپارامتر اصلي شناسايي نمود : اين كه پهناس باس آنها چقدر است و با چه سرعتي اجرا مي شوند . سرعت پردازنده بر حسب مگاهرتز يا گيگاهرتز اندازه گيري مي شود و هرچه واحد اندازه گيري بزرگتر باشد ، ريزپردازنده بهتري خواهيم داشت . اما عرض باند يك پردازنده مفهوم كمي پيچيده تري مي باشد چرا كه سه مشخصه اصلي ذيل را با مفهوم عرض باند  ارتباط مي دهند :
•    رجيستر هاي داخلي
•     باس ورودي و خروجي داده ها
•     باس آدرس حافظه
سيستم هاي زير 16 مگاهرتز : معمولاً به هيچ عنوان داراي حافظه كاشه نيستند . با ابداع و معرفي سيستم هاي 16 مگاهرتزي اولين حافظه هاي سريع كاشه در روي مادربورد ظاهر گرديدند . زيرا حافظه اصلي در آن زمان نمي توانست با سرعت 16 مگاهرتز اجرا شود . قبل از ظهور پردازنده 486 حافظه كاشه روي مادربورد تنها حافظه كاشه اي بود كه در سيستم مورد استفاده قرار مي گيرد .
با شروع عرضه خانواده پردازنده هاي 486 در خود پردازنده ها از حافظه كاشه اي به نام كاشه سطح LI استفاده گرديد . بنابر اين كاشه LI معمولا با سرعتي يكسان با سرعت تراشه پردازنده اجرا مي گشت . اهميت اين موضوع زماني مشخص شد كه تراشه هاي بعد از 486 داراي سرعت بيش از سرعت مادربورد بودند . درطي اين زمان حافظه كاشه موجود  روي مادربورد به عنوان كاشه L2  معروف گرديد و سرعت آن با سرعت مادربورد يكسان بود .
با معرفي ريزپردازنده هاي پنتيوم پرو و پنتيوم II شركت اينتل تراشه هاي حافظه كاشه L2  را مستقيما در داخل همان پكيج پردازنده اصلي قرار داد . اصولاً اين حافظه كاشه L2 داخلي ، به عنوان يك تراشه جدا كه محافظ فيزيكي ، اما در داخل همان پكيج پردازنده محسوب مي شد .
 به دليل آن كه سرعت تراشه هاي حافظه كاشه در آن زمان نمي توانستند همگام با پردازنده اصلي توسعه يابند . اغلب حافظه هاي كاشه L2 در اين پردازنده ها با سرعت نصف پردازنده ( پنتيوم III / II  و AMD Athlon  ) اجرا مي شدند در حالي كه برخي ديگر از آنها با سرعتي حتي كمتر معادل 5/2 يا حتي 3/1 سرعت پردازنده ( AMD Athlon )  اجرا مي شدند .
جدول (1) سرعت حافظه كاشه L2  برخي از پردازنده ها را نشان مي دهد .
همچنان كه در جدول (2) مشاهده مي كنيد پردازنده هاي پنتيوم پرو ، پنتيوم III / II   زئون ،  پنتيوم جديدتر III سلرون AMD Athlon  -K6-3  ( مدل 4 يا همان تاندربرد ) و پردازنده هاي Duron  داراي سرعتي معادل با سرعت CPU هستند. در واقع حافظه هاي كاشه L2 قادر به اجرا با سرعت پردازنده هاي اصلي نبودند . اما اينتل اولين تراشه هاي حافظه كاشه پر سرعت خود را براي مدلهاي اوليه پردازنده هاي زئون توليد نمود كه البته آنها در ابتدا خيلي گران بودند . يك پيشرفت غير منتظره در نسل دوم پردازنده سلرون رخ داد كه در آن شركت اينتل هر دو حافظه هاي كاشه 12 , L1  را مستقيما روي قالب پردازنده قرار داد كه هر دوي آنها با سرعت تراشه اصلي اجرا مي شدند .

 اين نوع طرح سپس سريعا به وسيله نسل دوم پنتيوم III و پردازنده Athlon – AMDK 6-3  و Duron  پيروي گرديد . در حقيقت به لحاظ مجازي همه پردازنده هاي آينده شركت هاي اينتل و AMD با اين مدل سازگار هستند زيرا اين تنها روش و موثرترين روش براي همگام سازي سرعت حافظه كاشه L2 با پردازنده اصلي است .
جدول (3) مشخصه هاي اصلي مربوط به خانواده پردازنده هاي اينتل مورد استفاده در IBM و PC هاي سازگار با IBM  را نشان مي دهد .
جدول (4) پردازنده هاي سازگار با اينتل از شركت هاي Rise , IDT , NexGen , cyrix , AMD  را نشان مي دهد .

سرعت پردازنده ها در مقابل سرعت مادربورد
فاكتور ديگر هنگام مقايسه عملكرد پردازنده به لحاظ مجازي آن است كه همه پردازنده هاي مدرن از پردازنده DX2  486 به بعد داراي سرعتي چندين برابر سرعت مادربورد هستند . براي مثال : يك ريز پردازنده سلرون 600 داراي سرعتي معادل 9 برابر سرعت مادربورد 66 مگاهرتزي خود مي باشد . درحالي يك پنتيوم III يك گيگاهرتزي داراي بيش از 5/7 برابر سرعت مادربورد 133 مگاهرتزي است . از اوايل سال 1998 به بعد اغلب مادربوردها در فركانس 66 مگاهرتز يا كمتر اجرا مي شدند .
 از آوريل سال 1998 ،‌اينتل هم پردازنده ها  و هم چيپ ست هاي مادربورد را براي اجرا با سرعت 100مگاهرتز طراحي نمود . شركت Cyrix داراي يك تعداد پردازنده مي باشد كه براي اجرا روي مادربورد هاي 75 مگاهرتزي طراحي نموده است . شركت AMD نيز داراي نسخه هايي از پردازنده K 6-2  مي باشد كه براي اجرا در سرعت هاي مادربورد 100 مگاهرتز طراحي شده است . از اواخر سال 1999 چيپ ست ها و مادربوردها به فركانس ساعت 133 مگاهرتز دست يافتند و امكان پشتيباني از پردازنده هاي جديد پنتيوم III را فراهم نمودند . در آن زمان مادربوردها و چيپ ست هاي Athlon شركت AMD داراي فركانس ساعت 100 مگاهرتز بودند اما با بهره گيري از يك تكنيك انتقال داده دو برابربه منظور دستيابي به سرعت ارسال داده موثر 200 مگاهرتز بين پردازنده Athlon و تراشه پل شمالي چيپ ست اصلي به سرعت هاي بالاتري دست يافتند .
در سال 2000 و 2001 ميلادي سرعت باس پردازنده ها در مورد پردازنده Athlon شركت AMD  و پردازنده ايتانوم شركت اينتل . به 266 مگاهرتز و در مورد پردازنده پنتيوم 4  شركت اينتل به 400 مگاهرتز رسيد . ممكن است تعجب كنيد كه چرا پردازنده پنتيوم 4 استفاده مي نمايد .
 حدس ما اين است كه از آنجايي كه اين دو پردازنده به وسيله دو تيم فني كاملا متفاوت با اهداف طراحي شده اند . اين مساله به وجود آمده است به عنوان مثال : پردازنده ايتانيوم با همكاري شركت هيولت پاكارد طراحي شد و از ابتدا با هدف بكارگيري حافظه  DDR در سرعت 266 مگاهرتز طراحي گرديد . در حالي كه پردازنده پنتيوم 4 براي استفاده از حافظه RDRAM طراحي شده بود .
طبعاً شما مي توانيد سرعت مادربورد  خود را از طريق جامپرها يا ساير مكانيسم هاي پيكره بندي ( مثل تنظيم بايوس ) روي مادربورد خود تنظيم نماييد . سيستم هاي مدرن از يك مدار سينتي سايزر كه معمولا درچيپ  ست اصلي مادربورد به منظور كنترل سرعت CPU و مادربورد يافت مي شود ، استفاده مي نمايند .
اغلب مادربوردهاي پنتيوم داراي سه يا چهار تنظيم سرعت هستند . پردازنده هاي امروزي داراي تنوعي از نسخه ها هستند كه در فركانس هاي متفاوتي مبتني بر سرعت مادربورد عمل مي نمايند .
 براي مثال : اغلب تراشه هاي پنتيوم با سرعتي معمولا چند برابر سرعت اصلي مادربورد اجرا مي شوند . براي مثال : پردازنده ها و مادربورد هاي پنتيوم در سرعت هاي متفاوت در جدول (5) به نمايش گذاشته شده اند .   در صورتي كه همه متغيرهاي ديگر همانند نوع پردازنده ، تعداد حالت هاي انتظار ( سيكل هاي خالي ) علاوه بر انواع گوناگون روشهاي دسترسي به حافظه و عرض باس داده با يكديگر مساوي باشند .
شما مي توانيد دو سيستم را به وسيله فركانس ساعت اصلي يا يكديگر مقايسه نماييد . اگر چه ساختمان و طرح كنترلر حافظه (‌موجود در چيپ ست مادربورد) و نوع و مقدار حافظه نصب شده مي تواند تاثير بسيار زيادي روي سرعت اجراي نهايي سيستم داشته باشند .
هنگام ساختن يك پردازنده ، سازنده آن پردازنده را در سرعتها ، دما و فشار هاي گوناگون تست مي نمايد . پس از آنكه اين پردازنده آزمايش گرديد يك سرعت ايمن كه نشان دهنده عملكرد پردازنده در شرايط معمول مي باشد به آن اختصاص داده مي شود .

Over CLOCKING
در برخي سيستم ها ، سرعت پردازنده را مي توان در مقداري بالاتر از سرعتي كه روي تراشه ثبت گرديده است ، تنظيم نمود . به اين كار        Over CLOCKING تراشه مي گوييم .
در برخي موارد مي توان به مقدار معيني Over CLOCKING دست يافت زيرا شركتهايي مثل اينتل ، ADM  و برخي شركت هاي ديگر اغلب يك محدوده ايمني را درتعيين سرعت پردازنده در نظر مي گيرند . بنابر اين تراشه اي كه به عنوان مثال : فركانس 800 مگاهرتز به آن اختصاص داده شده است در حقيقت مي تواند مثلا در فركانس 900 مگاهرتز نيز يا حتي بيش از آن اجرا شود . اما به كار گيري اين پردازنده در فركانس پايين تر ، قابليت اعتماد آن را افزايش مي دهد . هنگام انجام عمل Over CLOCKING شما از اين محدوده ايمني در فركانس ساعت پردازنده استفاده نموده و قدرت اجراي آن را به حداكثر مقدار خود نزديك مي نماييد . درصورتي كه تجربه كافي در تنظيم عمليات سخت افزاري CPU  نداريد . به هيچ عنوان انجام اين كار را به شما توصيه نمي نماييم .
 در صورتي كه قصد انجام عمل Over CLOCKING را داريد چند مساله را مي بايست مد نظر داشته باشيد . يك مساله اينكه اغلب پردازنده هاي اينتل از پنتيوم II به بعد داراي يك Multiplaier  قفل شده مي باشند .
 


منابع :


 
طراحی سایت : سایت سازان